Başlık Yok

 Şunu anladım ki ben ufacık şeyleri kafasına takan biriyim, gerçi belli olmuyor büyük bir şeyi de kafama taktığım oluyor ama en aptalca şeyler aklımda yer ediniyor. Hayatımda hiç bir yeri olmayan fotoğraf makinesini arıyorum yaklaşık bir buçuk saattir, evin her tarafını aradım yok. Sanki yer yarıldı da alt komşunun evine düştü. Bildiğin moralim çok bozuk şu an, müthiş bir karamsarlık içindeyim. O fotoğraf makinesinin olmayışı sanki artık hayatımda bir eksiklikmiş gibi, hayır bulduğumda da vatana millete hayrı olmayacak o makinenin. Kendimi şöyle bir çekip bakıcam sadece olay bu yani. Ama bulamıyorum, kahroluyorum. İnternet gibi değil hayat... Arıyorsun, mücadele ediyorsun, bulamıyorsun...